‏فصل چهارم؛ جایگاه اعتقاد و عبادت در سبک زندگی اسلامی

  • گفتار اول
  • نقش عبادت در تحکیم اعتقاد (روزه)
  • اگر دستورات اسلام را مورد تأمل قرار دهیم چه در زمینه اعتقادات و چه در زمینه اخلاقیات و چه در زمینه احکام خواهیم دید که همگی این‌ها سازنده و تربیت کننده می‏باشند.اعتقاد به مبداء و معاد اعتقاد به پروردگاری است که «يَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَمَا تُخْفِي الصُّدُورُ» می‏باشد.
  • اعتقاد به پروردگاری که بصیر و سمیع و عالم السر و الخفیات است و انسان را کنترل می‏نماید. خداوندی که خود فرموده «وَ هُوَ مَعَكُمْ أَینَما كُنْتُمْ؛ او با شماست هر کجا که باشید»  عقیده به چنین پروردگار مانع از آن می‏شود که انسان مرتکب تخلفاتی شود. آیا یک انسانی که خداوند را در هر کجا حاضر و ناظر می‏بیند می‏تواند که جنس را گران بفروشد، می‏تواند جنس تقلبی به مشتری بدهد و یا رانت خواری و رشوه خواری در جامعه رایج شود. اگر دیگران هم نبینند معتقد است که خداوند بصیر و سمیع مشاهده می‏کند و آگاه به همه چیز است.
  • گفتار دوم
  • آثار فردی و اجتماعی ماه رمضان
  • در این ماه روزه‏داران علاوه بر اینکه به یاد فقرا و گرسنگان افتاده و به یاری آنها می‏شتابند باید خودسازی و اجتناب از گناه را نیز سرلوحه کارهای خود قرار دهند.
  • کسی که قصد روزه می‏نماید دیگر در آن ریا نیست و روزه داری فقط برای خاطر خداوند است.روزه گرفتن برای همه امت‏ها واجب اعلام شده است منتهی در هر امتی با کیفیت و روش خاص خودش بیان شده است. حتی در تورات و انجیل هم به واجب بودن روزه برای امم سابقه اشاره شده است. در کتاب قاموس مقدس چنین نوشته شده است: «روزه کلاً در تمام اوقات و در میان هر طایفه و هر ملت و مذهب در موقع ورود اندوه و زحمت غیرمترقبه و سایر اوقات معمول بوده است.»  در تورات نوشته شده است که: «موسی (ع) چهل روز در کوه طور روزه گرفت و نه نانی خورد و نه آبی آشامید و بر امتش نیز واجب گردانید روزه گرفتن را.» در انجیل لوقا نیز در باب پنجم آورده شده است که: حضرت مسیح (ع) چهل شبانه روز، روزه داشت و حواریون و مؤمنین نیز به عنوان انکار لذات جسمانی به روزه گرفتن می‏پرداختند. و نمونه‏ هایی از این قبیل در ادیان و مذاهب دیگر آمده است.